Το έργο απεικονίζει μια ιδιαίτερη ένωση ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Η βάση του αποτελείται από μια πραγματική κολώνα μπετόν από ένα παλιό σπίτι, η οποία επεκτείνεται σε ύψος με άγρια μεταλλικά στοιχεία που οδηγούν σε έναν άξονα και μια οριζόντια προέκταση. Σε περίοπτη θέση στέκεται ένα πουλί που σχηματίζει από μια σπείρα σε κάθε φτερό.
Το οριζόντιο μέταλλο συμβολίζει την αναμονή για το ταίρι, ενώ η σπείρα στα φτερά υποδεικνύει ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα. Το θεμέλιο θα γίνει σπίτι, τα μέταλλα θα βρουν τη θέση τους και το πλάσμα που λείπει θα σταθεί δίπλα στο άλλο, στη θέση που του αρμόζει.